Lezen

Van kindsbeen af heb ik altijd veel gelezen, elke dag zelfs. Nu treedt er een kwalitatieve  verandering op; ze is stilaan binnengeslopen. Je zou zeggen dat ik nu nog meer tijd dan vroeger heb om mij aan de literatuur te wijden maar er is één en ander tussengekomen. Sinds enkele jaren lees ik twee kranten in plaats van één per dag en wel van de eerste tot de laatste pagina. Neem daar ook nog enkele weekbladen bij dan gaat daar ook veel tijd inzitten. Verder noopt mijn ziekte mij om 12 uur per etmaal te slapen, ja dan schiet er al heel wat minder tijd over. Zo kan ik dus maar sporadisch overschakelen naar het boek waar ik in bezig ben dat er op die manier vaak heel fragmentarisch gaat uitzien. Zo ben ik dezer dagen bezig in The ministry of utmost happiness van Arundhati Roy en door mijn nieuwe manier van lezen lijkt het of ik een eindeloze reeks voetnoten doorneem eerder dan een lijvige roman. Natuurlijk zie ik ook wel dat dit boek niet zo goed is als The god of small things maar toch. De enige keren dat het toch nog lukt om van een roman te genieten is als hij kort en glashelder van stijl is zoals bijvoorbeeld het werk van Joseph Roth dat nu gelukkig allemaal terug uitkomt in vertaling. Funny how things change, ik mis het genot van de literatuur echt.

Iberië

De burgemeester van Barcelona en een groot deel van haar burgers waren de laatste tijd, terecht, misnoegd over het te grote aantal toeristen in hun stad die hen op die manier leek ontnomen te worden. Na de recente gebeurtenissen en wat hen verder nog te wachten staat kunnen ze die angst misschien voorlopig wel opbergen, helaas komt er mogelijk veel ergers aan. Alhoewel, met ramptoeristen weet je nooit. Als je de twee partijen in dit conflict bezigziet zie je enkel lui die op een nefaste ramkoers zitten en je weet wel waar dat begint, maar waar het eindigt ... ? De koning heeft het door zijn toespraak ook al niet gemakkelijker gemaakt, wat bezielt die mens begot ? Binnenkort zouden wel eens miljoenen mensen onaangenaam verrast kunnen worden als de kille wind van de geschiedenis hun wangen streelt.
P.S.
Na het conflict en een mogelijke scheiding kan F.C Barcelona met glans elk jaar de Catalaanse titel winnen. Ze zullen er vet mee zijn.

Eddy 'Trudo' Weyns

Het overlijden eind vorige week van Eddy Weyns blijft me bezighouden, meer dan ik verwacht had. We hadden elkaar al een klein jaar niet gezien vermits hij niet meer buitenkwam en ik in het ziekenhuis had gelegen en mij niet goed genoeg voelde om ziekenbezoeken af te leggen. Dus belde ik hem om de zes weken ofzo op om te horen hoe het ging. Tijdens ons laatste gesprek zei hij dat hij absoluut moest vermageren wat mij toch de opmerking ontlokte, Eddy, je weegt 130 kilo en de en...ige therapie die je te binnen schiet is in de zetel liggen met een bak Duvel en een slof sigaretten, ik denk niet dat dit veel zoden aan de dijk brengt. Er volgden enkele seconden van stilte waarna de uiterst rationele Eddy zei, je hebt volledig gelijk. Einde onderwerp. Hij was inderdaad één van de meest rationele mensen die ik ooit gekend heb, soms op het pijnlijke af. Zo hadden we eens een lang gesprek, toen nog in't café waarbij mij plots ongecontroleerd de vraag ontsnapte, Eddy,denk je niet dat je eigenlijk een autist bent ? Er viel een secondenlange stilte waarin hij zijn antwoord overwoog: Hugo, ik denk dat je gelijk hebt. Rationeel ! En nu verdwenen, spijtig, heel spijtig.

Angie (The house of iniquity)

I drilled a hole into this city
ever since I found you
you showed me nothing like pity
for you that wouldn't do
oh oh oh
life used to be just a surface
right now it's a nest
since you made clear its purpose
explained all of the tests
oh oh oh


       float like a butterfly
       and sting just like a bee
       they say that about Ali
       but to me
       that's what your loving is like
       Angie (3x)


You say ain't the lights pretty
but I don't have to look
I can feel you beside me
that's enough light for me
oh oh oh
well I got taught a lesson
understand it or burst
'tween the guide and the lady
I feel good but it hurts
oh oh oh


refr


I hear you speaking my name
but I know it's no call
my name's yours, it's within you
it's my naught and my all
oh oh oh
you stepped out of my being
wet with rainbows of life
to confront me with the riddles
of sweet leisure and hard strife
oh oh oh


refr. (1974)

Belastingen

Enkele weken geleden kreeg ik mijn  belastingbrief. Bweukes !!! Tot voor vijf jaar was dat geen probleem omdat ik mijn boekhouders betaalde om dat op te lossen. De laatste vijf jaar deed mijn vriend Eddy de honneurs maar die is nu ziek en heeft geen zin meer. Dus bekeek ik het formulier en vergeleek  het met dat van vorig jaar, hoe simpel kon het zijn in mijn geval ? En inderdaad, simpel, maar ... maar wat bleek, de belastingen hadden mij mijn fiscaal attest niet toegestuurd of het was in de post verloren gegaan, whatever maar daar sta je dan. Bellen naar Brussel, 'Ja wij  hebben al uw gegevens en de fiscale fiche is half maart opgemaakt'. 'Kunnen jullie die doormailen ?' 'Nee, want wie bent U ?', 'Iemand die niet graag andermans belastingsbrieven invult ' Maar bon, ik  moest naar Lier om daar alles in orde te brengen. In mijn huidige gezondheidstoestand werd ik daar al erg zenuwachtig van maar  je mag niet onnozel doen natuurlijk. Toch is het merkwaardig dat de mevrouw aan de telefoon mijn pensioenfiche op haar pc zag alsook mijn Sabam-fiche en mijn fiscale attesten van schenkingen aan goede doelen dus ze had me net zo goed een voorstel kunnen opsturen. Dus ik vandaag naar Lier. Blijkbaar in de verkeerde straat geparkeerd en belastingkantoor onvindbaar. Uiteindelijk hulp gevraagd aan een paar mensen en een vriendelijke oude dame begeleidde me heel de weg naar mijn bestemming en wachtte zelfs als ik op banken moest uitrusten omdat ik geen adem of energie meer had. Zo vriendelijk, en behulpzaam, ik ben haar nog altijd dankbaar. Dan drie kwartuur wachten en toen het eindelijk mijn beurt was werd de zaak in drie minuten opgelost. Ik kan niet zeggen hoe opgelucht ik was.

Bezoekster

Een vriendin die ik lang niet gezien had kwam langs. Ze wist zelfs niet dat ik januari en februari in het ziekenhuis had doorgebracht. Ze zei geschokt te zijn dat ik er zo slecht uitzag. Ikzelf zie elke dag een oude man in de spiegel maar merk geen verandering. Zij dus wel en ze bleef dat maar herhalen. Toen ging ze over op euthanasie en dat ik vroeger toch altijd gezegd had dat ik bij problemen er een einde zou aan maken. Ja maar dat was toen, nu is het te dichtbij en wil ik nog eenmaal de lente en de zomer zien, ik ben er niet klaar voor. Ze zag dat ik moe werd en vertrok. Ik denk niet dat ze ooit een carrière in de diplomatie moet nastreven. Over de lente gesproken, in mijn groene gemeente barst die nu helemaal los. Straten en parken die tot voor kort schraal en troosteloos waren breken nu open in een lieflijke aanval van levenslust en pril groen. Je zou een dier willen zijn en  in die bomen klimmen om dat frisse groen op te eten. Wat een pracht toch elk jaar

Ziek

 

Zeven jaar geleden werd bij mij onomkeerbaar longenfyseem (COPD IV) vastgesteld. Ik was al zo dikwijls gestopt met roken of had het geprobeerd, maar nu, te laat dus, was het plots heel makkelijk. Langzaam verergerde mijn toestand zodat ik vijf jaar geleden mijn zaak moest opgeven omdat ik de energie niet meer kon opbrengen. Geleidelijk vielen veel dingen weg. Dertig jaar lang ging ik haast elke avond naar het Sfinkscafé maar dat stopte nu en lange autoritten, dus ook reizen waren nu uit den boze zodat ik mij moest beperken tot dagelijks cafébezoek in  de namiddag waar ik  ging zitten lezen en met de ene of de andere een praatje sloeg. Het leven werd klein. Eind vorig jaar op 30 december moest ik ondersteund naar mijn auto gebracht worden en spendeerde de volgende dagen op de zetel . Met Nieuwjaar kon ik zelfs mijn moeder niet bezoeken die hier 200 meter vandaan in een zorgtehuis zit.Op 2 januari belde ik met de dokter en er werd besloten dat ik een zoveelste cortisone-kuur zou proberen. Twee dagen later werd ik ’s ochtends wakker, ik had op mijn rechterzij geslapen en draaide mij nu op mijn linker. Dit koste echter zoveel inspanning dat ik de volgende 20 minuten naar adem happend rechtop in bed zat aldoor een puffertje gebruikend en ik wist dat ik naar het hospitaal moest. De dokter kwam vrij snel, ze schreef een  verwijzing om mij bij de Spoed aan te melden en vrienden brachten mij daarheen.

Twee dagen  later verslechterde mijn toestand in zulke mate dat ik naar de intensive care moest maar die was in het Mortselse St.-Jozefziekenhuis volzet dus zou ik per ambulance naar St. Vincentius in Antwerpen gebracht worden. Wachtend op de ambulance liep het helemaal fout en beleefde ik het kwaadste uur van mijn leven. Ademen was nagenoeg onmogelijk en ik kreeg hartritmestoornissen, ik zat zo in het nauw dat ik luidop begon te kreunen, huilen bijna en binnen de kortste keren stonden er 8 of 9 dokters en verpleegkundigen rond mij die elkaar hulpeloos aankeken terwijl ze me inspoten met al waar ze konden aan denken. De ambulanciers van St. Vincentius waren ondertussen gearriveerd maar weigerden mij in die toestand te vervoeren en in dat pandemonium zat er een verpleegster bij mijn oor sussend te fluisteren van ‘Rustig meneer, rustig inademen, rustig uitademen’ en die bleef maar doorgaan, gelukkig voor haar had ik de kracht niet om haar te slachten.

Uiteindelijk was ik dan voldoende gekalmeerd om naar Antwerpen gebracht te worden waar ik vier dagen op de intensive care verbleef en met alle zorgen omringd werd wat mij een zeer veilig gevoel gaf. Vervelend was wel dat  24 op 24 om de 2 uur mijn bloeddruk werd gemeten, maar bon. Zowel hier als in St. Jozef genoot ik zeer veel zorgzaamheid, vriendelijkheid en aandacht wat erg goed doet als je zo machteloos bent.
Ik moest verschillende antibiotica en grote dosissen cortisone nemen en kreeg zware cortisone-uitslag die zelfs soms een wonde werd en behandeling vergde.

Terug in Mortsel trad er geen verbetering op en lag ik weken op bed, naar toilet gaan ging niet omdat de 3 meter afstand niet te overbruggen was. Ik had tien dagen  lang verstopping zodat ik niet de vernedering van de bijgestane stoelgang in bed moest ondergaan. Met het urinaal had ik gelukkig geen probleem.

Op een dag kwam de dokter binnen die zei dat hij een ietwat delicate vraag moest stellen . Hij legde uit dat hij 3 dagen vervangen zou worden en vroeg of ik in nood voor euthanasie dan wel voor therapeutische hardnekkigheid zou opteren. Ik zei dat op mijn RWS-papieren uitdrukkelijk vermeld was geen hardnekkigheid te betrachten maar realiseerde mij ook wel dat hij zo’n vraag niet zou komen stellen aan iemand die daar met een gebroken been  lag. Het werd een vreemd weekeinde; ik voelde nauwelijks iets, geen angst, geen paniek, geen lust tot bidden ofzo alleen een gelatenheid die onaangenaam aanvoelde. Maar je hebt geen keuze, lijdzaamheid is de enige optie. Ik keek op mijn uurwerk, ha, zondagmiddag en ik ben er nog. Zo ging dat een paar dagen tot ik marginaal beter werd in de mate dat ik naar het toilet kon maar dat was het dan ook, ik was zo zwak dat ik 6 weken lang mijn  tanden niet gepoetst heb of mijn baard getrimd. Er werd regelmatig gevraagd of ik nog niet naar huis wilde (er was plaatsgebrek door de griep-epidemie) en wil was er genoeg maar in die toestand als alleenstaande  je plan trekken leek mij niet evident en nu ik een week thuis ben klopt dat ook.

Eén pluspunt; ik haat de winter en door mijn twee maanden in het ziekenhuis heb ik hem ditmaal gemist terwijl iedereen maar kwam klagen dat het berekoud was.

En nu ga ik met moeite weer elke dag naar het café, iets waar ik heel de tijd van gedroomd had en lees, sla een babbeltje en nip aan een Duvel. Proost.

Billy Connolly

Gisteravond keek ik met genoegen naar het hartverwarmende treinprogramma van Billy Connolly, de man met de bruisende jongensachtige humor en het intens warme hart en inlevingsvermogen. Het kwam wel een beetje als een schok hem na zijn Parkinson zo verouderd te zien maar hij hield er de moed en de 'mood' wel in hoor. Ik volg die man al jaren en heb heb hem nooit een stap verkeerd zien zetten en ja, die aanstekelijke humor waar hijzelf nog het meeste plezier lijkt aan te beleve...n ! Ik zou zeggen, zet hem aan een wankel tafeltje en laat hem het telefoonboek voorlezen en ik blijf kijken en gniffelen, samen met hem. Long may he run.
Het was wel nodig na het nieuws waar we nog maar eens de goocheme huichelaar Trump aan het werk zagen waarmee we eerst moesten lachen maar die nu dreigender en dreigender komt opzetten met hulp van zijn incompetente opponente en het hele al zo wankel democratische bestel in de States in gevaar brengt, en daarmee de hele wereld, je wordt er gewoon depressief en angstig van. Dan kregen we ook nog de ondertekening van het zeer terecht gecontesteerde CETA te zien waar Trudeau en Tusk zich fatsoenlijk gedroegen maar dan kwam de vroegere Luxemburgse minister van Fraude en nu totaal ruggegraatloze commissievoorzitter en vooral fulltime alcoholicus België, maar in feite Wallonië en iedereen die democratisch voor zichzelf wil denken, even voor schut zetten. Een schande gewoon, dus Billy Connolly was meer dan welkom en broodnodig.

Joyce Royce

Zopas verschenen bij De Carbolineum Pers: de Winkelanekdotes van Hugo Boelaert (antiquariaat Joyce Royce). Mooi gebonden, genummerd en geïllustreerd, 120p., 40 euro plus (evt) 6 euro verzendkosten. Bestellen via boris.rousseeuw@telenet.be

LeukMeer reacties weergeven

ReactieDelen

21324 Jeroen Olyslaegers, Joep van Muylder en 22 anderen

4 keer gedeeld

Reacties

Nog 3 reacties weergeven

Vind ik leuk · Beantwoorden · 15 september om 20:13

om 22:02

 Ik zit, zoals velen weten, elke namiddag te lezen in café Kalifornia, daar kan je dus ook het boek afhalen en spaar je de verzendingskosten, en meer belangrijk, dan zien we elkaar nog eens. Wel even voor alle zekerfheid een telefoontje naar 0472466908, en geloof me, het is een goed boek !!! en mooi !!!

Still a child

I'm still a child
my mind runs wild
I  can still give away things for free
and when they say maturity
it's just another myth to me
no reality
I'm still a child
and my heart is mild


      I ain't talking 'bout no world of wonder
      I ain't saying that I won't go under
      as a child


I'm still a boy
I still take joy
in spying castles in the clouds
in greeting friends with silly shouts
not knowing what life's all about
and I don't want out
no I don't want out
 I'm still a boy
and my heart is coy


refr.


31/12/80

Angst

Vannacht stond ik op voor een toiletstop en belande plots in een totaal andere 'realiteit'; ik stond voor een glashard zwart vlak en er was niks meer, geen van mijn honderduizenden herrineringen, geuren, geluiden, ervaringen, alles was weg , en achter mij , in het verleden , net hetzelfde, links en rechts van mij, het laterale belevingsgeheugen zeg maar, leeg en leeg en leeg maar ik had nog bewustzijn maar bewustzijn van wat, gelukkig heeft die toestand niet lang geduurd maar stel je voor dat dit onze toekomst is, dan heb ik nog liever kanker ofzo want dat was onbeleefbaar, ik tril er nog van na en het maakt mij angstig

Irmgard Keun

Ik las 'Kind van alle landen' van de Duitse schrijfster Irmgard Keun (1905-1982) die midden jaren dertig een stormachtige verhouding had met Joseph Roth in Oostende. Het verrukkelijke boekje is geschreven vanuit het perspectief van het tienjarige meisje Kully die een erg bijdehante meid is met ongewone invalshoeken bij haar kijk op de verwarrende volwassenenwereld. Sommige ervan doen je plots helemaal anders naar je eigen volwassen werkelijkheid of wat ervoor doorgaat kijken.... De vader is min of meer op Roth gemodeleerd en maakt van alles een (financiële) puinhoop. De moeder ondergaat alles en klampt zich vast aan de dochter die erg om haar bezorgd is. Zo is er een grappige en tegelijk intriestige passage waar de vader en de dochter in New York zitten maar de moeder heeft de boot gemist. Kully weet dat ze niet alleen kan slapen en tracht haar vader te overhalen een telegram naar zijn Nederlandse uitgever te sturen zodat die bij haar mama kan slapen zodat ze niet verdrietig is, een oude vriendin komt misschien ook in aanmerking maar die ruikt niet lekker. De vader staat hier uiteraard zeer weigerachtig tegenover wat het begripsvermogen van Kully die niet doorheeft wat het volwassen samenslapen inhoudt, overstijgt. Dit is een erg fijn boek van een schrijfster die begin jaren dertig twee Europese bestsellers schreef maar vluchtte voor de nazi's en daarna totaal onterecht in de vergetelheid sukkelde. Ik zou dit niet laten liggen.

Svetlana Alexijevitsj

Ik las De oorlog heeft geen vrouwengezicht van Nobelprijswinnares literatuur Svetlana Akexijevitsj nadat ik vorige zomer (voor ze de prijs won, mag ik er ook eens vroeg bij zijn ja ?) Dit was geen wandeling in het park, tot twintig maal toe heb ik het boek even moeten wegleggen om op adem te komen en mijn pijn, verdriet, ontreddering te kunnen verwerken, vaak brandden de tranen achter mijn ogen en soms liepen ze er gewoon uit, als lezen ondraaglijk wordt vertolkt het iets wa...t je nergens anders ziet: de verhalen van al deze vrouwen, honderden hier, maar in werkelijkheid miljoenen zeggen iets dat ver voorbij het klassieke verhaal van de totalitaire staat gaat maar ik begrijp de 'apparatsjik' die hier moest mee omgaan wel hoor, er was een officieel verhaal 'wij wonnen, en kameraad Stalin is fantastisch' en dan komt daar zo'n onnozel Wit-Russisch vrouwtje en die heeft toch wel naar al die simpele mensen geluisterd zeker en ook nog eens hun hartverscheurende verhalen opgetekend, GROOT ALARM. En toch, als je de ongelofelijke moed, het pattriotisme, de doodsverachting van die mensen aanvoelt word je zo klein. Ik begrijp ook de paniek van de Chinese parrtijkaders die protest zien maar wel 1,3 miljard mensen moeten regeren die helaas niet klaar zijn voor democratie zoals wij die kennen, al de middelpuntvliegende krachten in het Chinese rijk zouden het vernietigen (dat hebben we al in een mini-versie gezien in Irak) en ondanks mijn diepe haat tegen alle autoritaire regimes en hun onderdrukking kan ik begrijpen dat daar de macht hebben wel winstgevend zal zijn maar niet noodzakelijk gemakkelijk. Maar terug naar Svetlana Alexijevitsj ; zij schrijft geen echte literatuur maar ook geen echte journalistiek, het is een nieuwe tussenvorm die terecht gelauwerd is maar om haar te lezen als gevoelig mens moet je wel moed hebben. Toch maar doen !

Nu

Bon, de kogel is door de kerk met de Brexit. Dat moet nu maar zo snel mogelijk gaan want, kijk eens, ze stemmen UIT en gaan dan ineens op de rem staan, neen dus, trap het af. En ja, ze zijn door de brexiteers enorm leugenachtig bedrogen, want wat gisteren de waarheid was, 385 miljoen per week terug naar de NHS wordt nu door aartscrapuul Farage al bij het groot vuil gezet. Toch hebben miljoenen mensen neen gestemd uit een misschien onbestemd maar diepgevoeld ongenoegen dat overigens in vele landen in Europa leeft en best niet zou genegeerd worden of het kost ons alles. Wat de afbrekers Wilders, Dewinter, Le Pen en andere zielige demagogen bezielt heb ik eigenlijk nooit begrepen maar dat ze een buikstem vertolken moet nu wel duidelijk zijn. Als je dan een geriatrische sukkel als Juncker bezig ziet of een super Vanden Bossche, genaamd Verhofstadt (kassa, kassa, mandaat, mandaat, kassa kassa) zakt de moed je in de schoenen. Ik denk dat Europa een groots vredebrengend project is, met al zijn gebreken, net als de euro, maar zonder wordt het desastreus, dus wat hebben wij nodig ? Nieuwe, jongere, bezielde leiders die Europa up to date brengen en, als dat mogelijk is, orde op zaken stellen. Heel die Oost-Europese janboel die wij erbij hebben betrokken gewoon om GROTER te zijn is onzin, die post-communistische landen komen uit zo'n trauma dat ze moeilijk één front kunnen vormen met West Europa dat trouwens de laatste 25 jaar vergiftigd is door het neo-liberalisme dat met Thatcher en Reagan begon, dan Blair en bij ons sujetten als De Gucht et tutti quanti die de maatschappij totaal vergiftigd hebben. Europa moet gered worden of we verzinken weer in chaos en debiliteit, nu asjeblief , NU !

Egypte

Na de onnavolgbare Egyptische Nobelprijswinnaar literatuur van 1988 wiens oeuvre niet genoeg kan geprezen en, vooral, gelezen worden heeft dat zeer getormenteerde land nu weer een genie geproduceerd, met name Alaa Al Aswani. Ik heb tot nu toe drie van zijn boeken gelezen (je bent afhankelijk van vertalingen natuurlijk, mijn Arabisch is buiten enkele vloeken onbestaande). Het begon met één van de meest recente na een lovende recensie in één van onze Vlaamse kranten of tijdschriften met De automobielclub van Caïro, dan Eigen vuur en nu juist The Yacoubian building (ook in het Nederlands vertaald). Zeer sterk werk uit een verschrikkelijk verscheurde staat en dat zet je wel aan het denken over de Nederlandse literatuur die meestal zeer navelstaarderig is of over over hun demente mama gaat, dat zijn eigenlijk meer puik geschreven artikelen voor de dames- of weekendbladen. Zouden Tolstoi, Dostojevski, Toergeniev, Flaubert en tutti quanti zich daarmee bezig gehouden hebben ? Ga weg. So hail to modern Egyptian literature, die gaat tenminste ergens over.
Meer weergeven

LeukMeer reacties weergeven

ReactieDelen

Polanski

Keek gisteren op Arte naar Polanski's Venus en fourrure en was' totally blown away'. Hier geen dubbele bodems maar driedubbele bodems en een ongelooflijke Emmanuelle Seigner als muze en dominatrix van de film. Schitterend, alleen vrees ik dat er in de toekomst zo geen films gemaakt gaan worden vermits er geen publiek voor is. Ze doen namelijk beroep op de intelligentie, en die is 'in short supply', kijk maar eens naar wat er scoort in de zalen, de Kampioenen en meer van die hersenloze shit, goed dat ook Almodovar soms nog zijn duit in het zakje doet. Maar die Polanski kan ik iedereen aanraden. Ik was totaal gebiologeerd en 'bouleversé'. Hoera !

Schauvliege

GROOT NIEUWS. Joke Schauvliege gaat op buitenlandse missie en wel naar Californië waar die onnozele sequoia's nu al duizend jaar in de weg staan. Daar moet iets aan gedaan worden en die watjes van Amerikanen kunnen dat niet, dus Joke springt dapper in de bres en schreeuwt haar slogans 'Waar een wei was komt een weg, waar een bos was komt een baan', dat zal ze leren, zij hebben daar trouwens een uitdrukking voor 'talking through your ass', en geloof me, Joke kan dat als geen ander. Eindelijk licht aan het eind van de vervloekte sequoia-tunnel, duizend jaar verdomme, het moet gedaan zijn.

Engels

Ik keek gisteravond naar het formidastische No direction home van Martin Scorcese over Bob Dylan die zich uitgebreid liet interviewen en weer was ik blij dat toen ik zestien was Like a rolling stone nummer één was eerder dan wat schunnige rijmelrap of drensende dj's van nu. Ik had een mono pick-upje met de luidspreker in het afneembare deksel. Dagen en weken speelde ik de platen van Dylan onafgebroken en noteerde de teksten zo goed en zo kwaad ik kon om ze dan later in het woordenboek op te zoeken en zo bijeen te puzzelen. Het is geen wonder dat ik dankzij die zeer intellectueel lonende inspanningen nagenoeg tweetalig ben geworden en meer Engelstalig werk in mijn bibliotheek heb dan Nederlands. Hail Bob !
Engels werd voor mij een obsessie, zelfs toen ik veertien was en in het preventorium in Den Haan verbleef probeerde ik al hits van Cliff Richard (of all people) te vertalen, het zat me in het bloed. De Dylan-studie die ik aanving voordat al die songboeken op de markt verschenen later zette zich door omdat ik  een fanatiek lezer en literatuurfreak was. Dus ging ik naar de Slegte en kocht mij de verzamelde werken van Shakespeare die daar toen voor een prikje lagen. Thuisgekomen wou ik vanaf het begin lezen en startte met The Tempest, maar helaas, het was boven mijn mogelijkheden en dat was een bittere, maar achteraf, begrijpelijke vergissing. Ik begon met het woordenboek bij de hand Steinbeck (The pearl etc.) en Caldwell te lezen en dat ging wél. Maar dan werd ik weer door ambitie gegrepen omdat ik van mijn prof literatuurgeschiedenis, de onvolprezen Firmin Mortier geleerd had dat Ulysses van James Joyce het belangrijkste boek van de eeuw was (correct !) dus ik spaarde om het te kopen. Het koste 600 frank en ik kreeg 50 frank 'zondag' dus je begrijpt wat een inspanning dat was. Ik kwam thuis met het boek en ik wou het in een gewijde stemming beginnen lezen als een intellectuele hoogmis, maar helaas, dat Engels was totaal onbegrijpelijk voor mij en dus onderging ik weer een bittere vernedering. Pas een kleine vijftien jaar later probeerde ik het opnieuw en nu was het één groot feest, in de jaren tachtig en negentig heb ik het boek zeven keer gelezen (vijfmaal in het Engels en twee verschillende Nederlandse vertalingen) en toen ik mijn antiquariaat begon noemde ik het Joyce Royce omdat Joyce & co (naar Shakespeare &co in Parijs) benomen was door een Nederlands vertaalcollectief. Mijn liefde voor het Engels is er altijd gebleven en de Engelsen die met mij scrabble hebben gespeeld hebben het geweten. Deze blog is dan ook grotendeels Engelstalig. Suits you sir !

Europa

Ik las een stuk over verslaafde psychiatrie-patiënten in De Standaard Weekblad (altijd top !) waarin een man geciteerd werd (bij benadering) 'Ik was misschien een zonnekind dat vaak te dicht bij de maan wou zitten'. Mooie zin, en dezer dagen heb ik hetzelfde gevoel rond Europa, Amerika enzomeer. Iedereen schijnt Europa beu te zijn, iedereen schijnt de democratie beu te zijn, iedereen wil iets anders maar weet niet wat, In Frankrijk staken ze tegen een wet die in feite in hun voordeel is maar ze komt van Hollande DUS ze is slecht en we steken een politieauto in brand en willen politieagenten vermoorden, een betoger die wil tussenkomen wordt ineengeslagen, waarschijnlijk voor een toekomstige betere wereld waarin willekeurig geweld fijn is zolang het tegen 'de regering' is die uiteraard, persé fout is. Hongarije kleedt de democratie uit, Polen ook, Oostenrijk staat op het punt een crypto-fascist te verkiezen, wat Rusland betreft weten we hoe laat het is, wat Turkije en China betreft ook en in Zuid-Amerika gaat de zon ook onder en dan gaan de Britten onder leiding van, en ik citeer een Britse komiek 'an idiot impersonating an idiot' namelijk Boris Johnson hun eigen heilloze koers varen en het Europese project kelderen. Ik denk dat wij, en vooral onze kinderen en kleinkinderen er erg slecht voorstaan en dat wij zeer goed moeten uitkijken. Met staatsondergravers en haatzaaiers als Dewinter en De Wever (weinig verschil in feite) staan wij er ook al slecht voor, dus als je je democratische rechten wil gerespecteerd zien moet je nu echt wel beginnen wakkerworden en scherp uitkijken voor het te laat is.
Naschrift n.a.v. een facebookcommentaar:  Toch is het zo dat onze generatie in een ongelofelijke historische periode heeft geleefd na de Tweede Wereldoorlog waarin ook een enorme rijkdom werd gegenereerd, in Europa dan toch, en een zekere zorgeloosheid cfr de hippies waarvan ik deel was, maar de zogenaamde baby-boomers die nu worden afgeschilderd als profiteurs (count yourself in ) hebben wel een enorme bijdrage aan die welvaart geleverd en aan de groene beweging, het feminisme, de gelijkberechtiging van holebi's en noem maar op en nu moet dat alles op de schop van de neo-natioinalistische nihilistische democratieverdelgers en dat zit mij dwars want in mijn opsomming van daarstraks heb ik Afrika (oh dear, look at the Kabila- and Zuma etc monsters) het totaal vermaffiaseerde Italië en noem maar op, god, woorden schieten mij te kort.

Stilte

Nu ik sprakeloos ben en zwijg Gaan al die stiltes over jou Al die grote gaten in de lucht Alles in details onuitgesproken En als een onzichtbare spiraal Cirkelt al dat zwijgen rond Wie en wat en waar je bent   Op mijn bureau liggen stapels papier Maagdelijk en onbeschreven Maar toch zwanger van je schaduw Eigenlijk zijn ze al een boek Een uitputtende beschrijving In zinnen en letters van lucht Ik zie het helemaal voor me