Moederdag


In het Antwerpse is Moederdag altijd 15 augustus, al die flauwekul in mei vinden wij zever van de middenstand en daar doen wij nooit aan mee. Dus ging ik vandaag naar het rusthuis waar mijn moeder verblijft en waar zij gelukkig is en, tot mijn verbazing nooit over klaagt. Ik kwam ruim op tijd aan maar de soep was al opgediend en  gedronken, we spreken nu over ruim voor halftwaalf in de voormiddag. Goed, zoveel honger had ik toch niet dus ik zeg niks, ondertussen zit je aan  een grote tafel waar voor jou plaats moet gemaakt worden terwijl er wel beloofd was dat jij en je moeder apart konden eten, maar helaas. Vervolgens is het lang wachten tot er meer eten wordt opgediend; ik heb een vegetarische schotel besteld maar krijg een vleesschotel met 'kalfshapjes' die ikzelf eerder als kauwgomhapjes zou bestempelen. Ik ben zeker geen fanatiek vegetariër, dus als het vlees eetbaar is zal ik dat wel enkele keren per jaar eten maar niet deze aperte rotzooi; ik snap gewoon niet hoe die b ejaarden overleven op die rommel. Ondertussen leveren de slechte karakters die ook dementeren giftige commentaar op diegenen die nog méér dementeren, zo pijnlijk. Mijn moeder laat dit alles van zich afglijden en merkt zogezegd niets, zij is een overlever. Dit wil ik nooit als dagelijkse realiteit meemaken en  ik koester mijn Recht op Waardig Sterven papieren hoewel ik daar psychologisch nog lang niet klaar voor ben maar wat ik vandaag zag kan ik ook niet aan. Ik ben vast niet de enige met deze overwegingen.

Blow-Up


Een goeie vriend leende me wat DVD's uit en vanavond bekeek ik Blow-up (1966, Antonioni) Dat was een grote teleurstelling. In de sixties was dit een enorme cultfilm en wij waren er allemaal wild van, maar nu kijk ik met andere ogen en ben gigantisch ontgoocheld; het seksisme dat wij toen zelfs niet opmerkten is nu echt beschamend. De'acteur'' David Hemmings die de hoofdrol speelt is beschamend slecht en heeft daarna nog wel in enkele films gespeeld maar heeft daar geen accolades voor gekregen, terecht. De enige scene die iets heeft is de tennismatch zonder bal op het eind maar al de rest is pose, oppervlakkigheid en niks en dan denk je waren wij dan zo dom ? Waarschijnlijk wel . Ik denk dat wij voor veel idiotie gevallen zijn na de zoveelste joint, denk maar aan Pink Floyd en dan noem ik nog niet Deep Purple of Black Sabbath omdat ik instinctief wist dat dat totale bullshit was, ja, de vroege jaren zeventig waren totaal smakeloos (denk aan de pattes elephants jeans en Uriah Heep en zoveel meer onzin) gelukkig is de punk ons komen redden. De Clash is de laatste groep waar ik fan van was, na je 35 kan dat niet meer.

Pluto


Nu komen foto's van Pluto binnen en iedereen is wild enthousiast en dan beginnen weer de speculaties over het oneindige heelal en mogelijke andere beschavingen en waarom wij die niet ontmoeten. En inderdaad, het heelal is met zijn miljoenen, sommigen zeggen miljarden, zonnestelsels zo onvoorstelbaar groot dat ik het niet eens kan proberen te bevatten. In zulk een oneindigheid zou het statistisch gezien een mirakel zijn moesten wij het enige leven zijn. Toch valt er heel wat te speculeren over andere levensvormen, zij zouden bijvoorbeeld in andere dimensies kunnen functioneren en zo voor ons onzichtbaar blijven of zij zouden een voor ons onvoorstelbare vorm kunnen hebben zoals in sommige science fiction romans. Veel mensen kijken reikhalzend uit naar een ontmoeting met buitenaardse wezens; ik denk dat dat onverstandig en vooral onwaarschijnlijk is. Stel dat ze zelfs maar enkele honderden jaren technologische achterstand hadden dan raakten ze hier nooit. Het grote probleem zou zijn dat ze technologische voorsprong hadden en dat zou nodig zijn om simpelweg tot bij ons te komen. Wat gebeurt er als twee 'beschavingen' met een aanzienlijk technologisch verschil elkaar ontmoeten ? Vraag dat maar aan de Amerikaanse Indianen of de Australische Aboriginals. Juist. Dus laat ons nu maar hopen dat we nooit met buitenaards leven te maken krijgen want dan zijn we gegarandeerd de sigaar.

Una giornata particolare


Keek gisteren nog eens naar deze verbluffende film (Ettore Scola, 1977) op Arte. De anders zo elegante en provocerende Sophia Loren die verschijnt als een vermoeide huissloof op 'sloefen' en de pannen van het dak acteert samen met de altijd perfecte Marcello Mastroianni en dit tegen een werkelijk bedrukkende achtergrond van door de open ramen binnenstromende fascistische propaganda vanuit luidsprekers op alle straathoeken en archiefbeelden van de 'grote leiders' en hun tienduizenden volgelingen. Dan denk je toch weer aan het gezeur over 'de kiezer' of 'het volk' dat altijd gelijk heft. Dus de verdwaasden die met miljoenen achter Hitler, Mussolini, Stalin, Mao en nu weer Poetin aanliepen en lopen hadden en hebben gelijk. Ik dacht het niet.

Dialect

Dialect


Toen ik opgroeide in de  jaren vijftig en vroege jaren zestig, als kind dus, werden er vaak spotliedjes gezongen. Eéntje, als het dan bijvoorbeeld over mij ging luidde: "Hugo-Pugo potloodgat, heel de straat ligt volgekakt door Hugo-Pugo potloodgat", het kon ook Wilfried-Pilfried, Walter-Palter etcetera zijn en tweelettergrepige namen bekten best. De geviseerde was door dit liedje echt spinnijdig en gekwetst en reageerde dan met 'al je zegt ben je zelf, nah !' maar wat het liedje echt betekende zou ik niet weten. Als kinderloos gebleven man weet ik niet of kinderen dit nu nog zingen maar ik denk het eerlijk gezegd niet, de sociale media bieden veel meer mogelijkheden tot pesten.
Wat ook denigrerend bedoeld was luidde: (Dat is er één van) verniet steendood" en dat ging over gierigheid, verniet = voor niets, ofte 'gratis'?. Ik denk dat ze dat in Boechout soms nog zeggen.
Buren zowel naast als over ons waren midden jaren vijftig vanuit de streek Hoogstraten-Wortel naar Boechout gekomen waar wij aardbeien 'jarrebeizen' noemden terwijl zij het over 'erbizzemen' hadden. Dialect is iets vreemds. Erbizzemen begot !
En om het af te leren: Kwart van mijn bil, mijn wijzer staat stil.

Val


Het noodlot heeft weer toegeslagen. Eergisteren wou ik een tijdschrift gaan kopen in een krantenwinkel in Mortsel. De zaak was nog gesloten en ik stapte weer naar mijn auto toen ik struikelde over een slecht gelegde plavei. Het was een behoorlijke schok ook omdat ik met mijn hoofd tegen de grond sloeg maar daar was deze keer geen schade wel aan mijn hand en pols en mijn rechterknie die zwaar bloedde zodat mijn broek al snel doordrenkt was. Een behulpzame voorbijganger hielp mij recht en haalde toiletpapier uit zijn auto om het bloed wat te stelpen. Ondertussen was de krantenwinkel opengegaan en nadat de man er zich van vergewist had dat ik even zonder hulp kon ging hij de winkel binnen. Traag kwam een auto aangereden met een oude dame aan het stuur, ik dacht dat ze wou parkeren achter de wagen van mijn behulpzame vriend maar nee, ze reed gewoon door recht op diens auto, gelukkig tegen zo'n lage snelheid dat er nauwelijks schade was maar ik moest dus wel de krantenwinkel binnenstrompelen om die man te waarschuwen, het begon op slapstick te lijken. Ondertussen waren kennissen die vlakbij wonen en die ik gebeld had, komen opdagen om mij naar de Spoed in het Mortselse Sint-Jozefziekenhuis te brengen. Ik begon ook veel pijn in de borst te voelen en daar heb ik nu nog enorm last van. In de Spoed ging alles vlotjes, binnen de minuut waren er twee verpleegsters met mij bezig, na vijf minuten daagde een dokter op, binnen het uur waren er radiografieën genomen die uitwezen dat er niets gebroken was en na twee uur konden mijn vrienden mij komen ophalen. Toch wel fijn, zo'n vlot draaiende gezondheidsdienst, zou dat niet iets zijn waar de NVA eens moet in beginnen snoeien ?

Koers


Ik kijk uit verveling vaak naar 'de koers', Parijs-Nice e.d. niet zozeer voor de koers zelf als voor de landschappen, zeker als het in Zuid_Frankrijk is herken ik vele plaatsen en daar verlustig ik me in vermits ik nu niet meer kan reizen en ja, het is allemaal zo mooi, vergeleken bij ons saaie landschap. Zo kijk ik ook naar documentaires van landen waar ik vaak geweest ben of gewoond heb zoals Japan en Indië. Toen ik vroeger op reis ging had ik de neiging steeds weer dezelfde plaatsen op te zoeken zoals Darjeeling, Kalimpong enzoverder. In Japan ging ik zo vaak naar Ryoanji in het noorden van Kyoto, de rotstempel, en ik kan alleen maar zeggen dat wie Ryoanji beu is, zijn  leven beu is. Ook in Afghanistan ging ik vaak terug naar dezelfde plaatsen omdat je er zo dieper in doordringt en er meer van  begrijpt, zoals je in je eigen  gemeente misschien steeds weer naar dezelfde plaats wandelt, in Boechout denk ik dan aan de betoverende kathedraal van de 'dreef' voor het kasteel van Morerus waar ik  nu niet meer naartoe kan maar in mijn  jeugd elke dag wandelde en bewonderde. Ach, al die schoonheid !