Alzheimer

Alzheimer

Ik was eens te meer in het rusthuis op bezoek bij mijn Alzheimerende moeder die haar gewone vragen stelde:
- Woon jij hier eigenlijk in de buurt ?
- Ja, achter de hoek
- En heb je werk ?
- Ik ben op pensioen, moeder....
- En heb je een vriendin, dat zou toch gezellig zijn, in plaats van altijd zo alleen.
- Nee, dat komt er niet meer van.
Maar nu ging ze naar een nieuw octaaf:
- Had jij geen familie in Holland ?
- In Holland ? Nee.
- Ah zo, ik dacht via je broer (die ik niet heb) of via je vader of je moeder ofzo...
- Maar JIJ bent toch mijn moeder, komaan zeg !
Er verscheen een wonderlijke glimlach op haar gezicht;
- Is dat waar, nu ben ik echt blij. Gij mijn zoon, wel wel wel, hoe goed.

Begin er maar aan hé !

Tien over acht

Vannacht droomde ik dat ik samen met een vriendin van vroeger in een mij onbekende kamer sliep. Ik werd wakker in een stralende ochtend en ging op zoek naar het toilet. Ik keek op mijn uurwerk en zag dat het tien over acht was. Er gebeurden nog enkele dingetjes en toen werd ik in het écht wakker thuis in mijn bed. En inderdaad, ik moest plassen. Daarna keek ik op mijn horloge en hoe laat was het ? Juist, tien over acht. Ik vond dat grappig.
Door mijn ziekte heb ik veel slaap nodig dus ik ging weer naar bed om door te slapen tot een uur of elf. Toen droomde ik weer; ik zat in het café waar ik elke dag de krant ga lezen en vertelde de cafébaas en enkele tooghangers van naaldje tot draadje de twee bovenstaande anecdotes.
Soms vind ik dat mijn domen overuren maken.

Dromen

Ik droom veel, zoveel dat ik soms vermoeider opsta dan ik ben gaan slapen. Ik droom ook halfbewust zodat ik tijdens de droom min of meer wéét wat er gebeurt en er af en toe kan op ingrijpen. De laatste maanden heb ik een soort van droomritueel ontwikkeld dat sommigen misschien 'bidden' zouden noemen maar dat ligt mij zo niet. Ik reciteer mijn Abra-Melin invocatie ( zie Transacties in de Duisternis en andere geschriften op deze blog waarover ik overigens niet wens te discussiëren) en sluit zo de aflijvigen uit mijn kennissenkring in het hart, waarom weet ik niet, het voelt gewoon goed. Dus vannacht deed ik dat weer (dit is geen wilsbesluit, het gebeurt gewoon in het droomwezen) en toen begon het zich uit te breiden tot mijn vader die ik normaal gezien niet zou gedenken, maar het ging verder, ik moest tot Hitler en dergelijke gaan en ik besefte wakend-slapend (diep verzonken) dat het niet meer om verdiensten of misdaden,  prestaties of persoonlijkheden ging maar dat ik in een wereld was waar louter energieën bestonden en dat die neutraal en schuldeloos waren, dit was, ook in de droom, een bouleverserend inzicht dar ik nauwelijks kon plaatsen maar wel moest aanvaarden. Het was haast mystiek maar ik verlies me niet graag in die begrippen, hoewel,  zo'n droom laat je niet gerust en vandaar dit bericht.

Klaar zijn

Je moet nu klaar zijn om te gaan
en slechts in ijle lucht te staan
je moet nu klaar zijn om te gaan


Je moet nu klaar zijn om te zien
voor de laatste keer misschien
je moet nu klaar zijn om te zien


Je moet nu klaar zijn voor de reis
en voor de veerman met de zeis
je moet nu klaar zijn voor de reis


Je moet nu klaar zijn voor het eind
en het vallen van 't gordijn
je moet nu klaar zijn voor het eind


Je moet nu klaar zijn voor het niets
dat maakt de duisternis je diets
je moet nu klaar zijn voor het niets




Je moet nu klaar zijn voor de pijn
geen bewuste geest te zijn
je moet nu klaar zijn voor die pijn.

Moederdag


In het Antwerpse is Moederdag altijd 15 augustus, al die flauwekul in mei vinden wij zever van de middenstand en daar doen wij nooit aan mee. Dus ging ik vandaag naar het rusthuis waar mijn moeder verblijft en waar zij gelukkig is en, tot mijn verbazing nooit over klaagt. Ik kwam ruim op tijd aan maar de soep was al opgediend en  gedronken, we spreken nu over ruim voor halftwaalf in de voormiddag. Goed, zoveel honger had ik toch niet dus ik zeg niks, ondertussen zit je aan  een grote tafel waar voor jou plaats moet gemaakt worden terwijl er wel beloofd was dat jij en je moeder apart konden eten, maar helaas. Vervolgens is het lang wachten tot er meer eten wordt opgediend; ik heb een vegetarische schotel besteld maar krijg een vleesschotel met 'kalfshapjes' die ikzelf eerder als kauwgomhapjes zou bestempelen. Ik ben zeker geen fanatiek vegetariër, dus als het vlees eetbaar is zal ik dat wel enkele keren per jaar eten maar niet deze aperte rotzooi; ik snap gewoon niet hoe die b ejaarden overleven op die rommel. Ondertussen leveren de slechte karakters die ook dementeren giftige commentaar op diegenen die nog méér dementeren, zo pijnlijk. Mijn moeder laat dit alles van zich afglijden en merkt zogezegd niets, zij is een overlever. Dit wil ik nooit als dagelijkse realiteit meemaken en  ik koester mijn Recht op Waardig Sterven papieren hoewel ik daar psychologisch nog lang niet klaar voor ben maar wat ik vandaag zag kan ik ook niet aan. Ik ben vast niet de enige met deze overwegingen.

Blow-Up


Een goeie vriend leende me wat DVD's uit en vanavond bekeek ik Blow-up (1966, Antonioni) Dat was een grote teleurstelling. In de sixties was dit een enorme cultfilm en wij waren er allemaal wild van, maar nu kijk ik met andere ogen en ben gigantisch ontgoocheld; het seksisme dat wij toen zelfs niet opmerkten is nu echt beschamend. De'acteur'' David Hemmings die de hoofdrol speelt is beschamend slecht en heeft daarna nog wel in enkele films gespeeld maar heeft daar geen accolades voor gekregen, terecht. De enige scene die iets heeft is de tennismatch zonder bal op het eind maar al de rest is pose, oppervlakkigheid en niks en dan denk je waren wij dan zo dom ? Waarschijnlijk wel . Ik denk dat wij voor veel idiotie gevallen zijn na de zoveelste joint, denk maar aan Pink Floyd en dan noem ik nog niet Deep Purple of Black Sabbath omdat ik instinctief wist dat dat totale bullshit was, ja, de vroege jaren zeventig waren totaal smakeloos (denk aan de pattes elephants jeans en Uriah Heep en zoveel meer onzin) gelukkig is de punk ons komen redden. De Clash is de laatste groep waar ik fan van was, na je 35 kan dat niet meer.

Pluto


Nu komen foto's van Pluto binnen en iedereen is wild enthousiast en dan beginnen weer de speculaties over het oneindige heelal en mogelijke andere beschavingen en waarom wij die niet ontmoeten. En inderdaad, het heelal is met zijn miljoenen, sommigen zeggen miljarden, zonnestelsels zo onvoorstelbaar groot dat ik het niet eens kan proberen te bevatten. In zulk een oneindigheid zou het statistisch gezien een mirakel zijn moesten wij het enige leven zijn. Toch valt er heel wat te speculeren over andere levensvormen, zij zouden bijvoorbeeld in andere dimensies kunnen functioneren en zo voor ons onzichtbaar blijven of zij zouden een voor ons onvoorstelbare vorm kunnen hebben zoals in sommige science fiction romans. Veel mensen kijken reikhalzend uit naar een ontmoeting met buitenaardse wezens; ik denk dat dat onverstandig en vooral onwaarschijnlijk is. Stel dat ze zelfs maar enkele honderden jaren technologische achterstand hadden dan raakten ze hier nooit. Het grote probleem zou zijn dat ze technologische voorsprong hadden en dat zou nodig zijn om simpelweg tot bij ons te komen. Wat gebeurt er als twee 'beschavingen' met een aanzienlijk technologisch verschil elkaar ontmoeten ? Vraag dat maar aan de Amerikaanse Indianen of de Australische Aboriginals. Juist. Dus laat ons nu maar hopen dat we nooit met buitenaards leven te maken krijgen want dan zijn we gegarandeerd de sigaar.