Paroketh en de Schaduw (over kabbalistisch padwerk)

Dit is een vertaling en verdere uitwerking van het eerder geblogde All Saints' Day Revisited.



- Sommigen sterven liever dan te veranderen.



Inleiding

Eén definitie van magie is, een systeem dat veranderingen op gang brengt door wil (skracht). Omdat deze veranderingen zich meestal in het eigen bewustzijn voordoen kan de magie terecht beschouwd worden als een voorloper van de psycho-therapie, psychanalyse en al wat zich daaruit nog ontwikkeld heeft.
In deze eeuw hebben meerdere magiërs gewezen op het nut van de combinatie magie/psychanalyse.
De Freudiaanse invalshoek zou hier slaan op het onderste deel van de Boom (Nefesh) terwijl hogerop betere resultaten kunnen behaald worden binnen de parameters van het werk van Jung, Maslow, Rogers, Löwen etc. Deze schets beweegt zich in de buurt van het Jungiaanse werk met de Schaduw en plaatst
dit tegen een magico-kabbalistische achtergrond. De Schaduw in de Jungiaanse zin van het woord en het Satanische, of Baphomet, zijn niet hetzelfde. Spreken over goed en kwaad heeft hier geen zin. Eerder licht en donker, een volledig etmaal. De Schaduw en het Ideaalbeeld beginnen waar Baphomet en de Heilige Engelbewaarder hun juiste dynamisch evenwicht in de realiteit ontzegd worden.
De begrippen Engel, Engelbewaarder of Heilige Engelbewaarder komen uit de magische traditie zoals die thans hoofdzakelijk in de angelsaksische landen in publicaties uitgebouwd wordt. In die cultuur die protestants was en vaak nog is heeft het woord Engel niet de geladenheid van onze katholieke zondagsschoolbroeierigheid. Het is belangrijk dit voor ogen te houden omdat het hier een sleutelbegrip betreft.
Waarschijnlijk is intuïtie het belangrijkste werktuig voor de magiër. En wie is ten slotte magiër ? Eender wie toch die zich in alle integriteit engageert in een langdurig proces van zo totaal mogelijke transformatie. De intuïtie is de Atzilutische inbreng bij het Werk. Zij sijpelt doorheen de persoonlijke Boom en wordt onderkend in dromen, flitsen van inzicht, paradoxale inspiraties die moeilijk te duiden zijn maar waarmee naar best vermogen rekening gehouden wordt met het oog op de vervolmaking van het Werk.
Anderzijds kan de intuïtie ook beschreven worden als de vaag aangevoelde interactie tussen Hod en Netzach zoals die gesynthetiseerd wordt in Yesod, de plaats van het ego. Strikt genomen is dit geen hoger bewustzijn maar een herschikking van de mentale en emotionele vermogens in een ritmische focus die de basis zal worden van het hoger bewustzijn of het Zelf in Tiphareth.
Om het bewustzijn in de gedeeltelijke volkomenheid van Briah te tillen moet het tot veelomvattend onderscheid komen. Hiervoor moet men doorheen de sluier van Paroketh waar de intuïtie op haar kwaliteiten wordt getest. Deze test is drievoudig en ik doe een poging mijn begrip van dit proces te omschrijven. Het is voor mij altijd onbegrijpelijk geweest dat in de kabbalistische literatuur haast geen verwijzingen naar Paroketh te vinden zijn, de meeste auteurs zeggen er niets over, anderen vernoemen de Sluier maar situeren hem op absurde plaatsen op de Boom, terwijl voor de persoonlijkheid in wording, t.t.z. tijdens haar integratie, deze overgang zoveel belangrijker is dan die van de Buitenste Afgrond (the Abyss, tussen Briah en Atziluth). Een verklaring voor het stilzwijgen omtrent Paroketh ligt mogelijk in het feit dat de meeste publicaties i.v.m. kabbalistische magie verschenen zijn tijdens de laatste 100 jaar, waarbij één figuur zijn stempel op veel van dit gebeuren heeft gedrukt, namelijk Aleister Crowley. Zonder afbreuk te willen doen aan sommige van diens inzichten is het moeilijk, zoniet onmogelijk zijn bij tijden haast weerzinwekkende ego-inflatie over het hoofd te zien. Gepaard gaande aan een overduidelijke sado-masochistische inslag, zouden deze onevenwichten in zijn Werk er toe geleid kunnen hebben dat Paroketh en de Abyss met elkaar verward werden. Vanuit het ego gezien is het nu eenmaal begeerlijker zich een positie en een 'graad' hoog op de Boom aan te meten. Het bewustzijn dat Paroketh in toto geassimileerd heeft en zich daadwerkelijk in Tiphareth, d.w.z. Briah, gevestigd heeft met het daarbij horende dynamische evenwicht tussen alle impulsen in zijn/haar persoonlijkheid (hier Geburah en Chesed) is zeer zeldzaam, verfijnd en men zou haast kunnen zeggen half vergoddelijkt. Boedhisten zouden hier van quasi-boddhisattva's gewagen, christenen van geactualiseerd Christusbewustzijn (klassiek en terecht geassocieerd met Tiphareth zoals overigens ook Osiris). Speculatie omtrent Atziluth, voorbij de Abyss dus, lijkt mij louter hypothetisch bijgevolg blijf ik bij mijn persoonlijk gevoel en de intuïtie dat veel van wat in de literatuur over de Abyss gezegd wordt in feite Paroketh betreft. Dit lijkt nog aannemelijker wanneer men het hele gegeven op de Jacobsladder beschouwt, de Abyss van Yetzirah wordt dan de Paroketh van Briah und so weiter. In elk geval blijft het zo dat het beheersen van Paroketh en de vrije doorgang erdoorheen de hoeksteen is van vruchtbare transformatie. De toegang hier is gratis maar binnengaan IS hoedanook betalen !


Paroketh en de Schaduw

Elke kabbalist met zin voor verantwoordelijkheid onderscheidt drie "Satanische" tempels op de Boom. Zij komen overeen met drie stadia die een horizontaal en een verticaal aspect hebben.
De drie verticale stadia: Satanas Infernalis, Satan of De Duivel (arcana 13) en Baphomet. Men kan ze als verschillende octaven van dezelfde archetypische impuls zien.
De drie horizontale stadia in Paroketh waar het hier om gaat: de Paden 26 (arcana 13), 24 (arcana 15, de Dood) en 25 (arcana 14, Matiging of Kunst)

Er kan niet genoeg op gedrukt worden hoe noodzakelijk het is dit zogenaamde negatieve aspect in het Werk te incorporeren. Dat dit ook vandaag in het westen nog steeds zo moeilijk ligt is te wijten aan het christelijke wereldbeeld dat een verziekte versie van de dualiteit poneert. De kabbala ontkent de dualiteit niet maar ziet ze als de dynamiek op de Boom onder Kether. Op één been valt weinig dynamiek te ontwikkelen. Wie enigszins vertrouwd is met Tibetaanse iconografie zal zich allicht enkele van de zogenaamde "wrathful deities" voor de geest kunnen halen. Mahakala (the Great Black One) bijvoorbeeld wordt vaak afgebeeld drinkend uit een mensenschedel, heeft een halsnoer van afgehakte hoofden etc. en hij en zijn "collega's" werden door de eerste westerlingen die ermee geconfronteerd gezien als de aberaties van een gedegenereerde cultuur. De "peaceful deities" vielen meer in de smaak en konden zelfs als pittoreske wandversieringen de salon in. Nu is het zo dat elke "peaceful" een "wrathful" als tegenhanger of liever als keerzijde van zijn medaille heeft. Dat is typisch voor de veel coherentere versie van het Mahayana-boeddhisme vergeleken met die van het christendom. De Tempeliers, die de cultus van Baphomet uit het Midden-Oosten meebrachten kwamen onderandere ook hierom aan hun vroegtijdige einde als orde. De magiërs, alchemisten, heksen, joodse kabbalisten en aanverwante hadden het ook niet onder de markt, gebrandmerkt als ze werden door een wereldbeeld dat officieel zwoer bij één kant van de medaille en in naam daarvan de andere wellustig kon botvieren in inquisities, heksenprocessen en andere misdadige onzin.

Je zou de Schaduw ook andere namen kunnen geven, bijvoorbeeld Angst voor Energie,d.w.z. onze eigen onbewuste angst voor onze eigen energie. Ook Angst voor Lotsbestemming, de eigen angst voor de eigen bestemming die uiteindelijk vrijheid is, en ook, en hier ligt het kalf gebonden, verantwoordelijkheid ! Je zou het zo kunnen stellen dat we een drievoudige weerstand hebben tegenover ons eigen doel en potentieel. Deze weerstand is de Schaduw.

Onze persoonlijkheden komen vaak neer op een lauw soort van compromis met onze tekortkomingen. Dit wordt bereikt en in stand gehouden met het doel nooit deze tekortkomingen te onderzoeken of echt te aanvaarden, laat staan ze te transformeren.
Het is belangrijk en zinvol dat we halfweg de Paden 26 en 24 gedwongen worden terug te keren. Aanvankelijk kan de Zonnesfeer niet hierlangs benaderd worden. We worden geconfronteerd met de onbevredigende oplossingen die de geest onophoudelijk aandraagt. Dit is de impuls van de Schaduw in het ego die als een parasitaire vloek op de levenskracht rust. We moeten wijken om dit te overdenken want per slot van rekening staat het ons vrij voor deze tussenoplossingen te opteren, dit is een mogelijke (tijdelijke) keuze.
Je wordt als het ware gedwongen je eigen psychische en lichamelijke investeringen in Stasis en Regressie (ik kom hier later op terug) te overdenken en je kansen en enthousiasme voor het verderzetten van je ontwikkeling in te schatten. Je moet jezelf hier afvragen of je werkelijk bereid bent de Schaduw in Baphomet te transformeren en zo te integreren door ALLE feiten aangaande je totaliteit onder ogen te zien.
In Stasis (de val van het 26ste Pad) zien we een soort kosmische luiheid of genoeglijkheid; het visioen van de Gouden Eeuw is hier typisch. In Regressie (de val van het 24ste Pad) zien we iets als super-onverantwoordelijkeid als resultaat van immens verdriet, de smart van de onverwerkte ervaringen waarop het moeilijk degelijk bouwen is en die je uiteindelijk terugsleurt in het niets. Misschien zie je hier in dat je nooit van huis bent weggegaan, nooit volwassen (verantwoordelijk) bent geworden zodat je in feite steeds klaar staat om terug te vallen in het vormloze, onafgetekende, zodoende de verantwoordelijkheid der individuatie ontlopend en weer verzinkend in de oerbaarmoeder. Nodeloos te zeggen dat de misvattingen op beide Paden en de daarmee gepaard gaande levenshoudingen en keuzes soms slechts fracties verwijderd zijn van wél vruchtbare psychische inhouden en de daaruit voortvloeiende verwerkelijkingen op elk vlak.
In Progressie (het 25ste Pad) kan het totaal aan negativiteit die in 26 en 24 gedeeltelijk geconfronteerd werd tot transformatie komen. Hier zitten we op het grotere Pad van de Pijl, centraal op de Boom. Men staart in de spiegel van het eigen opgespaarde verdriet. Anderzijds ligt hier de mogelijkheid het anima/animus krachtveld te doordringen en het is dit dat de Sluier openscheurt voor de 'psychische hermafrodiet'. Arcana 6, de Geliefden, hoewel ze niet aan dit Pad is toegewezen, heeft zeker betrekking op dit gebeuren en studie ervan zal hier een steun betekenen. Al de opgestapelde energie van de kabbalist, al wat aantrekt en afstoot op zijn/haar weg naar het Zelf in Tiphareth moet hier over een smalle psychische brug, daarom wordt Paroketh ook de Lower Abyss genoemd, met referentie naar de (Great Outer) Abyss die, hoger op de Boom, Briah van Atziluth scheidt.
In heel deze worsteling, dit gevecht en snakken naar transformatie mag men niet uit het oog verliezen dat de Schaduw een energetisch gebeuren of fenomeen is en dat hij als dusdanig volkomen transformeerbaar is. Energie is uiteindelijk neutraal in essentie. Het komt er op aan de wilde hondenmeute van onze projecties, fantasmen en gedachtenvormen tot de orde te roepen. Ook wij zullen, wanneer aangekomen bij onze ware energie in het Zelf, noch positief noch negatief zijn, maar neutraal !

Laat ons op dit punt gekomen de drie Paden doorheen de Sluier even van dichterbij bekijken en trachten in te schatten wat de inhoud van de Schaduw op elk van hen is.

Het 26ste Pad
Hod-Tiphareth
Hod: deze sefira wordt Glorie genoemd en valt onder Mercurius. Het is de voet van de Pilaar van Gestrengheid. De godsnaam is Elohim Tzabaoth, de kleur oranje, het nummer 8.
Tiphareth: Schoonheid of Harmonie, geregeerd door de Zon en het centrum van de Boom en daarmee van de persoonlijkheid. De godsnaam is Yahveh Eloha v'Daath, de kleur goud en het nummer 6.
Het gevaar hier is Stasis, immobilisme. Alles moet maar bij het oude blijven. De zieke in de gezelligheid van zijn kwaal, 'dit hier kennen we tenminste', verdoofd in een bedrieglijke veiligheid of zekerheid en het gevoel dat alle verandering ten kwade is of kan zijn. De persoon is niet in staat het huidige niveau te overstijgen en als er al pogingen daartoe ondernomen worden zijn ze halfslachtig, het lijkt wel of falen vooraf wordt ingecalculeerd. Dit is de vaste greep van de Schaduw. Als de aspirant(e) tijdelijk in staat is de nadelige concepten die hem/haar hier gevangen houden even af te gooien ziet hij/zij in dat de overtuigingen die hier gehuldigd worden indruisen tegen elke levenswet. Biologisch gezien zijn al onze organen systemen voor transformatie en bijgevolg geldt dit ook voor onze geest. Een orgaan in stasis stopt zijn vitale functie en de klinische diagnose luidt "ziek". Hetzelfde geldt dus voor de geest; stopt de stroming dan doen zich onevenwichten en psychosomatische klachten voor. Dit kan de gehele persoonlijkheid ontwrichten.
In Stasis wordt het standbeeld voor het ding zelf gezien. Het is duidelijk dat het overwinnen van deze Schaduw-formatie een belangwekkende quantumsprong in de geest van de aspirant vereist. Het is de klassieke paradox: de geest bracht je hier en verwarde zichzelf totaal in dit syndroom en moet zich nu zelf weer losmaken van iets dat thans in feite deel van hemzelf uitmaakt. Ga er maar aanstaan, het is alsof je moet trachten jezelf op te tillen bij je eigen schoenveters, maar ... hier is dit mogelijk ! Meer nog, op elk van de 3 Paden doorheen de Sluier van Paroketh moet dit gedaan worden.

Het 24ste Pad
Netzach-Tiphareth
Netzach: deze sefira heet Overwinning en valt onder Venus. Aan de voet van de Pilaar van de Genade. Godsnaam Yahveh Tzabaoth, de kleur is helgroen en het nummer zeven.
Op dit Pad moet men afrekenen met de doodswens (thanatos) en allerlei vormen van regressie rond het archetype van de Duistere Moeder. Vormen van psychich en lichamelijk vluchten zoals tabak, alcohol en andere drugs, moederbinding in al zijn negatieve vormen enz. Infantiele reactiepatronen en de daarmee gepaard gaande onmogelijkheid de werkelijkheid onder ogen te zien of te willen zien, onwil de dingen te zien zoals ze zijn of dat zelfs maar te proberen (wat altijd pijnlijk is aanvankelijk) en als gevolg van dit alles het verlangen om op te geven, te vergeten en het daarmee dan weer gepaard gaande verdriet omdat op het diepste vlak toch beseft wordt dat men zijn mogelijkheden geen recht doet. Escapisme in optimistische of pessimistische fantasmagorieën waar heelder werelden van zaligheid en vervulling of wanhoop en uitzichtloosheid mentaal worden uitgebouwd en voor langere of kortere tijd daadwerkelijk worden gekoesterd. Dit kan zeer ver gaan. Natuurlijk is het zo dat iedereen in mindere of meerdere mate een fantasmatische onderbouw voor de 'realiteit' heeft maar het punt hier is dat men zich op de Paden begeeft in een poging dit syndroom te overstijgen. Op dit Pad kan men ook terugvallen in een nagenoeg vormloze fantasiewereld van ongedifferentieerde aard die soms zelfs de indruk kan wekken dat je reeds doorheen de Sluier bent en de éénheid van Al wat Is ervaart. De trukkendoos van het angstige ego is inderdaad schier onuitputtelijk, en het laatst beschrevene kan een soort heilzame werking hebben omdat er een fantasmatische voorafspiegeling van het Zelf-niveau in zit. Op dit Pad loert het monster en het gevaar van, het verlangen naar en de angst voor het verzwolgen worden, opgeslokt. Men moet hier het verschil trachten te begrijpen tussen ware en valse overgave, tussen waar vertrouwen en eeuwige achterdocht.

Het 25ste Pad
Yesod-Tiphareth
Yesod: deze sefira heet Grondslag en valt onder de Maan. Is de tweede trede op het grote Pad van de Pijl (Malkuth-Yesod-Tiphareth-Kether), de centrale zuil. De sefiroth hier zijn optimaal gezien centra van dynamisch evenwicht. Godsnaam Shaddai El Chai. De kleur is paars en het nummer negen.
Hier fungeert de weerstand van de Schaduw als een Bewaker van het Pad. Hij verspert je de weg en is een synthese van de andere twee Schaduwmanifestaties in Paroketh. Dit is nog een reden om Paroketh de 'minor Abyss' of kleine Afgrond te noemen. Hier start het Tipharetisch werk van synthese op basis van de analyse in Yetzirah pas echt. Men wordt nu meer dan ooit onderworpen aan de aanval van de persoonlijke angsten en tekortkomingen. Wie hier weigert in te zien dat alle frictie met de buitenwereld een spiegel is voor het eigen innerlijke onevenwicht zal niet in staat blijken de weegschaal van het bewustzijn definitief te doen doorslaan van Yesod naar Tiphareth met alles wat dat inhoudt. Nochtans zal dit hem/haar niet beletten bij tijden de zaligheid en de schoonheid van Tiphareth te beleven. Keer op keer echter wordt men dan teruggedrongen na kortere of langere tijd. Dit is geen straf voor "zonden" hoewel velen er begrijpelijkerwijs zo zullen over denken. Het is gewoon gerechtigheid en het is goed hier een gedachte te wijden aan de Geburatische ondertoon in de Schaduw-wachters van Paroketh. Het zien van de frictie buiten als spiegelbeeld van een innerlijk onevenwicht en de haast onontkoombare conclusie dat men van nu af alle elementen en gebeurtenissen als lessen of leraars zou moeten zien ligt zeer dicht in de buurt van de Eed van de Magus en het gevaar voor paranoia en begoocheling die daarmee gepaard kunnen gaan.
Hier ook wordt men gedwongen het zonderlinge mechanisme van het oordelen dat we allen ontwikkeld hebben nader te bekijken. Hoe neurotisch onze eigen situatie ook is, toch houden we steeds een systeem in stand waarbij we alle anderen en hun veronderstelde verdiensten en gebreken blijven situeren op een waardenschaal waar wijzelf uiteindelijk de enige norm zijn. Dit is uiteraard een totale begoocheling maar dit "complex" is zeer moeilijk te ontmantelen zelfs wanneer de werking en de idiotie ervan alsook zijn contra-productiviteit duidelijk worden onderkend.
Het eerder vernoemde terugvallen uit Tiphareth kan op verschillende wijzen geïnterpreteerd worden. Op zijn minst heeft men iets van de schoonheid en harmonie van het Zelf gezien en gevoeld. Men kan er nu niet meer aan twijfelen dat het Grote Werk op zijn zachtst gezegd zinvol is en daarom groeit een steeds grotere bereidheid om zelfs op de tast een weg te zoeken doorheen het woud van de eigen verwarde en verwarrende gevoelens en innerlijke tegenstellingen. Ondanks al de zonet aangehaalde bereidheid kunnen zich intense depressies voordoen die het Werk herhaaldelijk doen stilvallen. Onze capaciteit tot zelfdestructie is soms ontzagwekkend maar aan ZELF-destructie komt men niet toe, zelfs niet door zelfmoord. Deze verschijnselen van terugval en ontmoediging verdwijnen enkel naargelang men vooruitgang boekt in de pogingen een vorm van communicatie tot stand te brengen met een zo zuiver mogelijke vorm van de Heilige Engelbewaarder als voor het bewustzijn op dit ogenblik haalbaar is. Het Pad wordt vrijgemaakt door de genade van de Engel. Let op de Chesedische genade in contrast met de Geburatische toon van de Schaduw en tracht meteen ook de voor de kabbalist absolute noodzakelijkheid van het samenspel van die twee te begrijpen. Hoe duidelijker de conceptualizering omtrent de Engel hier is des te beter zal men de brug over raken en de innerlijke storm doorstaan. Op basis van het aanvoelen van Zijn realiteit en de graad van "initiatie" tijdens eerdere ervaringen in Tiphareth zal de Engel hier een minder of meer voldragen concept of paradoxale werkelijkheid zijn of worden. Een goede werkhypothese hier is de Engel te beschouwen als de som van uw meest positieve en harmonische impulsen.
Het zal onderhand duidelijk zijn dat de 'magiër' hier zijn belangrijkste test op het Lager Aanschijn ondergaat. Velen zullen dit ervaren als een hoger octaaf van de wurggreep van het verleden waarmee we ook op het 32ste Pad geconfronteerd werden (Malkuth-Yesod). Dit is niet verwonderlijk gezien de volgorde van de Paden op het algemene, centrale, Pad van de Pijl. Hier ook krijgen we te maken met de moeilijkste hindernissen maar vinden we tevens de meeste bijstand. De Kleine en de Grote Afgrond (Abyss), de Wachters maar ook de Engel, de Schoonheid van de centrale sefira Tiphareth en uiteindelijk de Kroon, Kether. En laten we vooral de optimalizering van kennis en ervaring in Daath niet vergeten: hier, op het Pad van de Pijl, gaat de vooruitgang in rechte lijn, elders is hij lateraal.
Het is nu de hoogste tijd om erop te wijzen dat kabbalistisch padwerk niet louter kommer en kwel is. Wie de volledige teksten leest (hiervoor verwijs ik in de eerste plaats naar het boek Magical States of Consciousness van Melita Denning en Osborne Phillips, Llewellyn's High Magick Series) zal zien dat de hier behandelde Paden tal van andere aspecten vertonen maar zoals mijn titel aangeeft wenste ik mij in dit geval bezig te houden met de Schaduw op de Paden van Yetzirah naar Briah.

De Schaduw-wachters in Paroketh weerspiegelen het bezinksel van voorbije levenshoudingen en gedachtenvormen welke ons nog vaak bewust of onbewust blijven beheersen wat aanleiding geeft tot verdriet en intense smart en frustratie. Men kan hier op een punt komen waar het lijkt dat men meer op zich genomen heeft dan draaglijk is. Meditatie i.v.m. de Engel zal hier de voornaamste steun betekenen. Best is nu een totaalstrategie te plannen om met de 'tegenstander' in het reine te komen. In Assiah zou dit betekenen dat men een rituele situatie schept om de bewuste tekortkomingen te concretizeren en te overstijgen. In Yetzirah maakt men nogmaals een diepgaande analyse van de innerlijke contradicties die tot dit normale en noodzakelijk onvermijdelijke imbroglio geleid hebben. Men moet zich realiseren dat heel deze situatie het eigen werk is en als dusdanig is ze exact wat men nodig heeft, het is in deze zaken onmogelijk zich in een situatie te bevinden die niet strict noodzakelijk is voor de verdere ontwikkeling. Maar in feite is dit inzicht reeds deel van het Briatische element van het hele gebeuren wanneer men een optimale synthese ontwikkelt.
De Atzilutische component van deze drie operaties is de intuïtie die je uiteindelijk doet winnen of verliezen, afhankelijk van je mogelijkheden, ijver en doorzettingsvermogen. De Heilige Engelbewaarder is de Atzilutische impuls uit het transpersoonlijke en dit verklaart zijn diffuse aard op dit ogenblik.

De overgang van ego naar Zelf doorheen Paroketh is geen enkelvoudig of zelfs drievoudig gegeven in eenmaligheid. Het is een symbolische voorstelling van een proces dat keer op keer plaatsgrijpt op verlerlei gebieden en niveau's waarbij het ook zo is dat de ene 'overgang' op de andere afstraalt en omgekeerd. Alle overgangen of transformaties hebben in se betrekking op elkaar en werpen licht op elkaars essentie in de psyche. Men zou een spiraal in opgaande of diepergaande zin kunnen zien waarbij men op de ene
omwenteling een aantal van de 'vorige' en 'volgende' transformaties ziet en in staat is in meerdere of mindere mate de relevante inhouden van de onderscheidene omwentelingen op elkaar te betrekken en met elkaar te verbinden.

ANGST

Deze titel is de letterlijke vertaling van het Hebreeuwse woord pachad, één van de namen van Geburah. Je zou er iets van de 'vreze gods' in kunnen zien en dit kan soms een vreemde vorm aannemen. Velen hanteren concepten van 'de andere wereld', 'de engelen', ze bekijken mandala's, visualiseren godheden en lezen over allerlei visioenen. Dit alles oefent een grote aantrekkingskracht uit. Ze visualiseren al deze vormen en voelen zich daar goed bij, sommigen zouden misschien de confrontatie ermee onder invloed van psychotrope stoffen aankunnen, alhoewel de meesten hier toch afhaken. Houd nu de mogelijkheid voor ogen dat de mandala, de engel, de demon, U levensecht voor de geest komt te staan, om nog niet te spreken van de mogelijkheid dat ze daadwerkelijk in uw tempel zouden verschijnen. Dat zou voor de meesten het moment van de Angst zijn. Alles waarmee je gespeeld had of over gefantaseerd zou wel eens waar kunnen zijn en ik denk dat weinigen tot die confrontatie bereid zijn. Het is goed hierover na te denken bij de onderscheidene praktijken die men toepast.

Subjectieve en objectieve magie

Het debat over de subjectieve of objectieve aard van magische en psychologische fenomenen duurt voort en dit is niet verwonderlijk. Beide standpunten zijn waardevol en sluiten elkaar zelfs niet uit. De Engel en de Schaduw, de Geesten, Demonen, Aartsengelen e.d. zijn entiteiten in de psyche, sommige zijn archetypische krachten, andere niet, voor sommige valt zelfs een cellulaire basis te hypothetiseren. Dit is een goed uitgansgpunt maar terzelfdertijd heb ik er geen moeite mee daarbij ook een soort onafhankelijk bestaan voor deze entiteiten in overweging te nemen hoewel ik dit beschrijven noch definiëren kan. Dit noterend komt de gedachte bij me op dat wat zich als objectief bestaan aandient zich misschien in zulke diepe laag van de psyche afspeelt dat ze inderdaad als niet-subjectief kan overkomen, per slot van rekening is er een punt waar de psyche het universum wordt.
Toch kan men de indruk krijgen dat men na het formuleren van en intens werken met het concept van de Engel soms wordt bijgestaan door een ontastbaar 'iets'. Ik besef dat ik hier mijn nek uitsteek want onmiddellijk zal er iemand met de vraag komen hoe het dan zit met 'demonen' en 'geesten' en dan staat meteen de deur wijdopen voor de bovennatuurlijke paranoia en het occulte bijgeloof die vandaag de dag weer erg populair zijn, spijtig genoeg.
Ik denk dat je 'roept' en 'aanroept' diep in jezelf, en iets antwoordt van binnen en, misschien, van buiten. Wees dus omzichtig bij het 'roepen'. Indien je op rituele wijze één van de Goëtische demonen oproept bestaat de kans dat je één van je eigen archetypische krachten loskoppelt die daarop nog versterkt zou kunnen worden door een mogelijk objectief equivalent. Hoogstwaarschijnlijk zal deze combinatie te sterk zijn voor je magische cirkel en kan bezetenheid het gevolg zijn. Een cirkel, amulet, talisman, bezwering zullen misschien niet volstaan om het hoofd te bieden aan een losgebroken archetypische inhoud. Dit gevaar is onbestaand bij de goedwillige entiteiten en ik raad u aan hen vrijelijk en intens te 'aanroepen', de kans is groot dat je dat sowieso te weinig doet. Roep diep in jezelf, hiervoor is geen bepaalde techniek vereist, dus zal je letterlijk op je geloof moeten afgaan maar wel vanuit het hart. Veel geluk !

Besluit

Paroketh-werk is de grote uitdaging voor hen die Abrah-Melin pratikeren in afzondering of in een meer werelds bestaan. Eén manier van zien bestaat erin de confrontatie met de Schaduw te beschouwen als het eindstadium van Abrah-Melin waar al de 'geesten' onderworpen moeten worden. Er wordt ons gevraagd in het reine te komen met zoveel van onze psychische inhouden als we aankunnen. Je kan de Engel, jouw Engel, in dromen vragen om zijn Naam of Woorden i.v.m. zijn invocatie. Op een dag, of liever een nacht, zul je tussen de talloze beelden, geluiden en taferelen van je droomleven het Woord of de Woorden, één na één, zien of horen komen, makkelijk te herkennen omdat ze niet tot één van de ons bekende talen lijken te behoren (hoewel sommigen hier naar het Enochiaans verwijzen). Deze enkele woorden, deze formule, voor jou alleen, betekenen een baken in het transformatieproces dat uiteraard soms beangstigend kan zijn, maar denk aan wat Jung, en na hem andere psychologen gezegd hebben. Naar hun gevoel is er in de kern van de psyche een éénmakend principe en ik raad u aan hierop door te denken en te vertrouwen voor de grote reis naar het Zelf. (Wat ik zei over de Engel in de droom is uiteraard niet voor iedereen weggelegd maar het KAN)
 Wij mannen en vrouwen zijn zeker niet de machtigste wezens in dit grandioze universum maar we zijn potentieel wel de meest flexibelen en als dusdanig in staat tot eindeloze transformatie en groei te komen. De vrede zij met U !

november 1989 - februari 1990



Naschrift 2011

Ik wens er de nadruk op te leggen dat dit geschrift meer dan 20 jaar oud is en totaal geen weerspiegling van mijn huidig denken en voelen. Ik heb zelfs lang getwijfeld het, samen met All Saints' Day Revisited, te publiceren maar enkelen waren zo gecharmeerd van Transacties in de Duisternis dat mij gevraagd werd of er nog meer werk was in die trant, vandaar dus. Dat houdt tevens in dat ik weinig geneigd ben over de inhoud en het gedachtengoed in discussie te treden. Er staat wat er staat.

All Saints' Day Revisited (short treatise on some aspects of caballistic pathwork)

  


"... and some were there who preferred death to change ..."



Introduction

Magic has been defined as a system for effecting changes under will. If these changes take place in one's own consciousness magic will rightly be seen as the precursor of psycho-analysis and its various off-shoots. We should indeed do well to consider it the first form of psychotherapy.
Several 20th century magicians have stressed the benefits of combining modern day analytic methods with the practices handed down to us from the past. Different approaches, different applications. The freudian angle would apply on the lower part of the Tree (Nefesh) while higher up better results may be obtained by looking into the work of Jung, Maslow, Rogers, Löwen, Wilber etc., the list is by now endless.
The present sketch is mainly concerned with the Jungian concept of the Shadow and puts it in a magico-cabalistic frame. A number of random thoughts and afterthoughts are thrown in for good measure.


Perhaps the magician's most important tool is intuition. This is the Atzilutic input for the Work. It seeps through to the personal Tree and is apprehended in dreams, flashes of partial insight, paradoxical inspirations hard to interpret but acted upon to the best of one's ability in the interest and furtherance of the Work.
On another level intuition can also be described as the dimly perceived interaction between Hod and Netzach being synthesized in Yesod, the place of the ego. Strictly speaking this is not a higher awareness but a reshuffling of the mental and emotional faculties into a rhythmic focus that is to become the basis of a higher consciousness in Tiphareth, or the Self.
To bring consciousness into the partial completion of Briah it has to be brought to comprehensive cognition. This means piercing the Veil of Paroketh where the mettle of intuition is tested. The test is known to be threefold and will presently be outlined. There is no free lunch but all are free to come to the table.



Paroketh and the Shadow

The responsible cabalist discerns three Satanic Temples on the Tree. They correspond to three stages which have a vertical and an horizontal aspect.
The three vertical stages: Satanas Infernalis, Satan or The Devil (Arcana 15) and Baphomet.
The three horizontal stages in Paroketh: Paths 26 (The Devil), 24 (Death) and 25 (Temperance or Art)

The Shadow named would be Fear of Energy (Foe), i. e. our own fear of our own energy, and Fear of Destiny, our own fear of our own ultimate destiny which is freedom and, here's the rub, responsibility ! You could say that the mind has a threefold resistance to its own ultimate aim, this resistance is the Shadow.

Our personalities all too often come down to some lukewarm compromise with our shortcomings. This is arrived at with the object never to probe or really accept and least of all transform these shortcomings.
It is important that halfway through Paths 26 and 24 one is forced to go back. The Sun-sphere is not initially approached via these two. One is confronted with the unsatisfactory solutions the mind has come up with, these are Shadow-workings haunting the life-force. One is sent back to ponder them, after all we may well settle for these halfway houses, this is a possible (temporary) choice. The aspirant is as it were forced to mull over his investment in Stasis and Regression (more of this later) and he must weigh his chances and appetite for pursuing his development. He, or she of course, must ask himself whether he/she is really prepared to integrate the Shadow and to face ALL the facts concerning his/her own totality. In Stasis (26) we see a kind of cosmic laziness (the vision of the Golden Age here is typical in this respect). In Regressio (24) we see a kind of super irresponsibility on the basis of immense sadness, the sorrow of undigested experience dragging you back into nothingness. You may see you never really left home, never matured so that at all moments you are ready to fall back into the formless, the undefined, shying away from the responsibility of individuality, to sink back into the primordial womb. In Progressio (25) the sum total of negativity that was confronted partially in 26 and 24 must be transformed. One stares into the mirror of one's own accumulated sorrow. On the other hand, here is the chance to penetrate the anima/animus force-field and it is this that rends the Veil for the "psychic hermaphrodite". Arcana 6, The Lovers, though not classicaly attributed to this path bears upon this matter.
In all this struggle for transformation, it must be born in mind that the Shadow is an energetic occurrence or phenomenon and that as such it is perfectly transformable. Energy pure and simple is neutral and neutral will you be in the end, not positive or negative, nay neutral !

Let us now take a closer look at the three Paths trough the Veil and try to gauge the content of the Shadow there.
The 26th Path. Hod-Tiphareth.
Stasis, immobilism, things should stay as they are. The sick man in the cosiness of his illness ("this at least we know"), numbed into a false security and a sense that all change is, or could be, for the worse. He/she is unable to rise above the present level and if and when he/she tries it is always in a half-hearted way, failure is as it were incalculated beforehand. This is the firm grip of the Shadow. The Adept, when able to momentarily take leave of the detrimental concepts that keep him trapped  should perceive that the beliefs cherished here rebel against every tenet of life. Biologically speaking all our organs are systems of transformation and so, naturally, is our mind. An organ in stasis stops its vital function and is clinically diagnosed as ill. Likewise the mind; where the flow stops we develop imbalance and psychosomatic illness. In Stasis the statue is taken for the thing. Obviously, subduing this Shadow-formation demands a significant quantum leap in de adept's mind. It is the classic double-bind: the mind brought you here and got itself completely entangled in this syndrome and now it is to disengage itself from its own creation that is by now part of it. It's a bit like lifting oneself by one's own bootstraps really, but here it must and can be done ! Moreover, it must be done on each of the three Paths through the Veil of Paroketh.

The 24th Path. Netzach-Tiphareth
The deathwish and the dark mother. Tobacco, alcohol and other drugs, i.e. regression. Infantile reactions and the concomitant inability to face things as they are, failing to face reality and as a result the desire to give up, to forget. Escapism in either optimistic or pessimistic fantasies, complete realms of bliss or despair are mentally constructed and inhabited for periods at a time. Going back into a sometimes near formless fantasy world of an undifferentiated nature which may give you the impression you have actually penetrated the Veil and are experiencing the unity of All that is. This last perception can have a kind of saving grace and is a rather seldom occurence on this Path. The vision of the underwater voyage with the monster constantly lurking is typical here.

The 25th Path. Yesod-Tiphareth
The fruitful relentless Shadow as a Watcher on the Path who comes to stand in your way as a synthesis of the other two Shadow manifestations in Paroketh. Here is a reason for calling Paroketh the minor Abyss. Here begins the Tipharethic work of synthesis on the basis of the analysis in Yetzirah. The Adept is now subjected to the attack of his personal unconscious fears and shortcomings; should he refuse to acknowledge the fact that all friction from the outside is the mirror of his inner imbalance he will be unable to decisively tip the scales of consciousness from Yesod to Tiphareth. This in itself will not preclude him/her from temporarily residing in the bliss and beauty of Tiphareth. But time and again he/she will be thrown back. This is not  punishment though some may well, erroneously, come to think of it that way. It is justice and it is correct to think of the Geburatic overtones of the Shadow guardians of Tiphareth. The perception of the outer friction as mirroring an inner imbalance and the near inevitable conclusion in the Adept's consciousness of having to accept all elements and happenings as teachers is very close to the essence of the Magus' Oath and the danger of paranoia implied in it.
At this point one is forced to face the curious mechanism of judgmental thinking we all have developed. No matter how neurotic our own situation we always keep active a system of evaluating others and their supposed merits (by our standards) on a value-scale where ultimately we ourselves are the norm. This is sheer delusion of course but this 'complex' is incredibly difficult to dislodge even after its reality and ultimate destructiveness have been clearly perceived.
The aforementioned repeated "falls" from Tiphareth can be interpreted in different ways. At least one has seen, tasted and felt the beauty of the Self. One knows beyond the shadow of a doubt that the Great Work makes perfect sense and therefore one feels a great willingness to keep feeling one's way ahead through the forest of one's own mixed emotions and inner contradictions. On the other hand, severe bouts of depression (24th Path Guardian) may well occur, bringing the work to repeated temporary standstills. This will only be overcome as the Adept progresses in the attempt to establish some sort of communion with as pure a form of his Holy Guardian Angel as is at this time feasible for his consciousness. The grace of the Angel (note this Chesedic Grace as contrasted with the Geburatic content of the Shadow, and, in passing, grasp the absolute necessity in cabalistic terms of the interplay of the two !) will clear the path. The clearer the Adept's conceptualization of the Angel is at this time, the better he/she will be able to cross the bridge and to weather the inner storm. The Angel will here be a more or less full-blown concept of paradoxical reality depending on the intimations of Its actuality and the degree of 'initiation' apprehended during previous experiences in Tiphareth. A good working hypothesis here is to consider the Angel as the accumulated sum total of your most positive impulses.

All this being said it is clear that the magician faces his major test on the Lower Face here. Many will experience this as a higher octave of the fearful hold of the past which is pointed out on the 32nd Path from Malkuth to Yesod. This is hardly surprising considering the sequence on the general Path of the Arrow. It is here we meet the main hurdles and get the main assistance. The Minor and the Major Abyss, the Guardians, but also the Angel, the Beauty and the pivotal sphere of Tiphareth and ultimately the Crown, not to mention the optimalisation of knowledge and experience in Daath: here on the Path of the Arrow progress is straight, elsewhere it is lateral.
It is now high time to disabuse you of the notion that cabalistic pathworking is an unending ordeal. Nothing could be further from the truth, but in this little treatise I have chosen to deal with the difficult side mainly.
The Shadow Guardians of Paroketh mirror the dross of past attitudes and mind-formations, so this may lead to great sadness and sorrow. The magician may well find himself pondering the possibility of having bitten off more than he can chew. Meditation on the Angel will here be the main support. You should plan a complete strategy in order to come to terms with the 'adversary' here. In Assiatic terms this would mean the devising of a ritual situation to concretize and overcome your shortcomings. In Yetziradic terms yet another in-depth analysis of the inner contradictions that have brought you to this quite natural and necessarily unavoidable pass should be undertaken. We should realize we have set up this whole situation ourselves and that as such it is exactly what we need. But in fact this insight already partakes of the Briatic element of the whole proceedings where one envisages an optimal synthesis to be arrived at eventually.
The Atzilutic element of these three operations is the intuition that either guides you or leads you astray depending on your faculties, assiduity and determination. Also, the Holy Guardian Angel can be seen as the main Atzilutic contribution and this explains Its diffuse nature.

Fear

The title of this small chapter is a translation of the Hebrew word Pachad, which is one of the names of Geburah. Here is the fear of God. It has come to my mind this can take a quite surprising form. Many people toy with concepts like "the other world", "the angels", they look at mandala's and read about visions and all this holds great attraction for them. They visualize all these things and feel completely at home with all these images and concepts. Some of them would manage the confrontation with them under the influence of mind-expanding drugs although here already most would crumble and crack up. Now consider the possibility, and in the light of what I've said in the first few sentences this may sound strange, but again, consider the possibility of the mandala, the angel, the demon standing big and real as life in front of your mind's eye (let alone your physical eye) in meditation without you having willed the visualisation, then you will know the fear of God. I mean that all you've been toying with and fantasizing about may well be true and I believe few of us are ready for that. I suggest you do not idly dismiss this caution, because when the fear of God grips you, you will be bound to believe and in that case you'll be back where you started, which is nowhere.

Subjective and objective magic

The debate about the subjective and objective nature of magical, and by implication, psychological phenomena still goes on and that comes as no surprise. Both views are valid and certainly not mutually exclusive.
The Angel and the Shadow, the spirits, demons, archangels and so on are entities in our psyche, some of them archetypal forces, others of a different nature, one could perhaps even claim a cellular basis for some of them. This is a good working hypothesis, but having said that I have no problem accepting another and independent existence for them that I cannot define, let alone describe. And writing this down it occurs to me that what seems to be their objective nature could indeed be lodged in such a deep layer of the psyche that for all practical purposes this may present itself as non-subjective to me because, after all, at some point, the psyche is the universe.
Still, one is left with the feeling that having formulated the concept of the Angel for instance, one is assisted by an intangible agent. I realize I'm on the razor's edge here because someone is bound to ask about demons and evil spirits, thus throwing wide-open the door to supernatural paranoia and the superstition which seems to be more popular than ever nowadays. I think you "call" within yourself and something answers from within, and, possibly, from without. So take care what you "call". Should you choose to conjure up in ritual fashion one of the Goëtic demons you may well be unleashing one of your own archetypal forces which could subsequently be strenghtened by its objective equivalent. This combination could conceivably be too strong for your magical circle and possesion might occur. A circle, an amulet or talisman, a formula is no match for an unhinged archetypal force. This danger is nonexistent with the benevolent entities and I suggest you "call" upon them freely and intensely, chances are you've indeed been doing too little of that. Call deep within yourself, there is no set technique for this, so you will, literally, have to play it by ear. Good luck !

Conclusion

Paroketh-working is the great challenge for those who practice Abrah-Melin in seclusion or in the world. One way of looking at it is to take the confrontation with the Shadow as the final stage of Abrah-Melin where all the spirits are subjugated. We are asked to come to terms with as much of the contents of our psyche as we can stand. You can ask the Angel, your Angel, for his Name or Words pertaining to His invocation in dreams. One day, or night rather, among the myriad sights and sounds and images of your dreamlife the words will come one by one, easily recognized because they belong to no language that we know (although some claim them to be Enochian). These few words, for you alone, will be your beacon in a process of transformation that may well frighten you at times as is natural in this unknown land but think of what the great psychologist Jung so rightly believed. He felt that at the heart of the psyche was a unifying principle and I suggest you go with that thought. (What I said about gaining the invocation of The Angel in dreams will not work for everybody, alas) Fear not the demons, they will not trouble you uninvoked. They and the angels are static beings, we are not ! We men and women are not the most powerful beings in this grandiose universe but we are, potentially, by far the most flexible and as such capable of endless transformation and growth. Peace !


autumn 1989

How to die

A friend wrote me a letter
saying take a stab at life
I said I can do better
'cause I've got the pluck to die

she meant me to enjoy myself
and if need be with a lie
I said go and look at yourself
you'd never dare believe you'll die


          Give me peace but not too much
          'cause I'm only used to pain
          I would run away but soon
          just start suffering again

She wished me a relationship
or hoped I'd have a try
and leave on yet another trip
but I said I know how to die

she told me I should fall in love
and if I could not then why
I said what I am thinking of
is just learning how to die

          refr.



1994

The Kinks will never play here

We don't have a village green
and no preservation society
still our lives are vaudeville
and full of fun and variety

of course we have our Lola's
set free to see their friends
busy sipping cherry cola
there 'cross the river till the end


       The Kinks will never play here
       we haven't got the right stage
       our objectives are unclear
       and we're schoolboys in disgrace
       so the Kinks will never play here

And we are all well -respected
dedicated to all fashions
yes our lives are well protected
from the Waterloo of passion

And we wake up every morning
and work till the end of the day
our autumn almanac's warning
means we dandies are just making hay

      refr.


26/6/11

Twisted soldier

Come be silent with me now
still and quiet as a candle
though they never taught us how
and where the love was we could handle

we who never knew our way
in the shiny supermarket
of the fashions of today
we who never hit the target

       Twisted soldier
       with the chip on your shoulder
       you never understood the world
       or read the secrets in a girl
       twisted soldier
       roll your boulder

we who dreamed of being gods
since we always failed as men
thinking that against all odds
we would not come back again

when we toed the line of life
the pace proved all too hectic
we tried to read the holy book
to find out we were dyslectic

       refr.

So try the gate within the heart
the door to end all doorways
all your instincts and your feelings
on offer on the gilded tray

and you stand there still and quiet
trying to compose yourself
and you wonder where you're lying
in the chalice or on the shelf ?

       refr.

1993

Next turn-off

And here we are
taut like sails in the wind
fit to burst or rip
'cause of the state we're in

Tenderness is
the tension in your T-shirt
that teases my eyes
until they halfway hurt

      At the next turn-off
      we'll have lift-off
      have no fear
      we'll be clear
      of all the tears
      we shed here

So here we are
taut like strings on a lute
we scuttle and skip
like the notes from a flute

And lovingly
I watch you strut around
I was searching
now look at what I found

       refr.


1997

Crime

Love has touched me
love has crushed me
in a labyrinth
worse than absynthe

We drove out together
but I came back alone
an ox without its tether
a dog without a bone

      Teach me to forget
      and clean my head
      please don't remind me
      it's all behind me
      like a crime
      but yours, not mine

Love has touched me
love has crushed me
with the magic wand
of your do's and don'ts

We understood each other
or so I thought by god
lost my father and my mother
now I'm just a poor sod

       refr.

Love has touched me
love has crushed me
way beneath the weight
of bus number eight

We crossed the magic bridge
an engineering feat
we stood high upon the ridge
where lost lovers meet


       refr.


23/6/11